Pisac iz Pančeva priredio antologiju srpskog aforizma

Ovo izdanje donosi pregled razvoja aforizma od kraja 18. veka do savremenog doba – od Mihaila Maksimovića, rođenog 1745. godine, koji se smatra prvim srpskim aforističarem, do najmlađeg autora u knjizi, Jovana Zafirovića, rođenog 1997. godine. Ujedno, reč je o prvoj antologiji koja na jednom mestu objedinjuje celokupni korpus srpske aforistike, kao i o prvoj takvoj publikaciji objavljenoj u 21. veku na srpskom jeziku.

U knjizi je zastupljeno 166 autora iz zemlje i inostranstva – iz Srbije, Bosne i Hercegovine, Crne Gore, Hrvatske, Austrije, Rumunije, Velike Britanije, Francuske, Sjedinjenih Američkih Država i Švajcarske. Među njima su brojna značajna imena, poput Jovana Jovanovića Zmaja, Ljubomira Nenadovića, Dušana Radovića, Brane Crnčevića i drugih autora koji su obeležili razvoj ove književne forme.

Posebno mesto u antologiji zauzimaju i autori iz južnog Banata. Među njima su Zoran T. Popović i Aleksandra Filipović iz Pančeva, Florin Caran iz Uzdina, kao i Jovan Sterija Popović i Zoran Đurović, koji su stvarali u Vršcu.

Publikacija sadrži više od tri i po hiljade aforizama, a značajan deo građe prvi put je objavljen u knjizi, nakon što je priređivač pronašao tekstove u starim časopisima i arhivima iz 19. i s početka 20. veka.

Izdavač antologije je beogradska izdavačka kuća „Alma“. U opširnom predgovoru, Čotrić daje pregled razvoja srpske aforistike, navodeći da je prva knjiga jednog srpskog aforističara objavljena 1792. godine u Beču, dok je prvo izdanje ove vrste u Srbiji publikovano 1897. godine. Takođe, ukazuje na značaj časopisa koji su negovali ovu formu, među kojima je i pančevački „Gnjavator gnjavatora“ iz 1935. godine, kao i na istorijske okolnosti u kojima su aforističari često bili izloženi zabranama, progonima i kritikama zbog društveno angažovanog stvaralaštva.

U knjizi su zastupljena i mišljenja o srpskom aforizmu autora i proučavalaca iz više evropskih zemalja, dok je naslovnu stranu uradio karikaturista i ilustrator Tošo Borković.